tag:blogger.com,1999:blog-35178522011-04-21T20:42:59.210-07:00taranehaie kouchake ghorbattaranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-848105362002-11-20T03:29:00.000-08:002002-11-20T03:31:48.000-08:00شبي ديگر ا�سون شدم. شبي، عشقي، شامي، شمعي، شرابي و Leonard cohen <br /> <br />Dance me to the end of love مرا تا نهايت عشق به رقص آر <br /> <br />Dance me to your beauty تا به زيبايي خود <br />with a burning violin با ويولني سوزان به رقص آر مرا <br />Dance me trough the panic به رقص آر مرا <br />till I'm gathered safetly in. تا از اين وحشت آرام گيرم <br />Life me like an olive branch مرا چون شاخه زيتون برگير <br />and be my homeward dove. و كبوتري خانه زاد باش و به خانه ام ببر <br />Dance me to the end of love. مرا تا نهايت عشق به رقص آر <br /> <br /> <br />Let me see your beauty چون تماشاگري نيست، <br />when the witneses are gone. بگذار زيباي ات را بنگرم <br />Let me feel your moving بگذار جنب و جوش تو را احساس كنم، <br />like they do in Babylon. همانگونه كه در بابل مي گذرد. <br />Show me slowly آهسته بر من آشكار كن، <br />wath I only know the limits of هر آنچه كه تنها مرزهايش را مي شناسم <br />Dance me to the end of love. مرا تا نهايت عشق به رقص آر <br /> <br /> <br />Dance me to the wedding know. كنون به عروسي به رقص آر <br />Dance me on and on. به رقص آر، به رقص آر، <br />Dance me very tenderly and dance me very long لطي� و طولاني به رقص آر مرا <br />we're both of us beneath our love تا جايي كه هر دو زير بار عشق بمانيم <br />we' re both of us alone. يا هر دو سوار بر آن باشيم <br />Dance me to the end of love. مرا تا نهايت عشق به رقص آر <br /> <br />Dance me to the children who به رقص آر مرا به سوي كودكاني كه <br />are asking to the born. براي دنيا آمدن التماس مي كنند. <br />Dance me through the curtains that به رقص آر مرا به سوي پرده هايي كه <br />our kisses have out worn. از بوسه هاي مان �رسوده <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-84810536?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-847852792002-11-19T15:15:00.000-08:002002-11-20T02:01:13.000-08:00دوباره سخت درگير روزمرگيم. از نظم آلماني خسته و عجيب دلتنگ شور و حال وهياهوي تهرانم. س�ر منو هوايي كرده! از اين همه سرما و تاريكي زودرس و سردمزاجي به تنگ اومده ام و گرما و شلوغي و آ�تاب اونجا رو كم دارم و نيازمندم. زندگي ولي با تمام گه ايش (گر�تاريهاش) به خاطر وجود اين موجود كوچيك و دوست داشتني به طرز اعجاب انگيزي پر و قابل تحمله! حالا مجبورم با كريسمس و درخت كاج و هالووين و كارناوال و عيد پاك و اينجور آت آشغالها مهربون باشم تا اين موجود كوچولو اينجا احساس غريبي نكنه. هميشه معتقد بودم و هستم كه اين مراسمها سر كاريه ، يعني مثلا بيشتر واسه سرگرمي و پر كردن وقت يه مشت آدم بيكاره يا لااقل من نمي تونم باهاشون رابطه برقرار كنم ، غا�ل از اينكه يه روزي خودم هم درگيرشون مي شم! كتاب اشعار قديمي و معرو� كودكان رو از يه دوست آلمانيم واسه نيكا كادو گر�تم و با خودش شروع كردم به تمرين روي ملوديشون كه اين خودش خوبه چون به شعر خوندن علاقه دارم! �انوس سنت مارتين رو از همكارم كه دو تا بچه داره كادو گر�تم و با نيكا ر�تم تو خيابونها قاطي �انوس به دستها . با اينكه ياد �يلمهاي ترسناك ا�تادم اما خوب اينم باز يه چيزي. مي خوام درخت كاج تزيين كنم و توش كادو قايم كنم تا نشون بدم مثلا به اين موجود كوچولو محبت دارم و عيدي ميدم، ok اينم بد نيست! هر چي باشه خوشحاليه. ر�تن توي شلوغي شهر به هنگام آتيش بازي و خوردن شامپاين در شب سال نو هم به نوعي بد نيست و مي تونه با حال باشه! لابد كارناوال هم بايد خودمو نقاشي كنم و تعطيلات عيد پاك رو هر سال مثل خود آلمانيها مرخصي بگيرم و با نيكا برم تعطيلات تا نگن به بچه اهميت نداد و واسه نيكا مقايسه بوجود نياد! والا اينهام بد نيست و قابل تحمله. اما يه چيز غير قابل تحمله و اون اينه كه آلمانيها با سردي و بي احساسي هر چه تمامتراز من بخوان توي خونه هم با بچه ام آلماني صحبت كنم ، كما اينكه شده كه خواشته باشن! واين برام هر بار از صد تا �حش ركيك هم سنگينتر تموم شده. بابا انصا� هم خوب چيزيه ، لااقل ديگه زبون مادريمونو ازمون نگيرين . انتگره شدن و قاطي شدن هم حدي داره. اكي بنازم رو رو!! <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-84785279?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-838755732002-11-01T07:01:00.000-08:002002-11-01T21:27:09.000-08:00چندروزي مي شه كه منم مثل خيلي هاي ديگه درگير درام از دست دادن <a href="http://kalagh.persianblog.com/">كسي</a> هستم كه بود و از نوشته هاش لذت مي بردم. كسي كه هرگز ن�هميد طنزهاي از دل بر آمده اش ، چقدر به دلم مي نشست. معمولا بيش از اينكه بنويسم ترجيح مي دم وبگردي كنم. از زمره كساني بود كه هر بار سري به وبلاگش مي زدم و استعدادش در طنز نويسي رو گاهي كه ديگه به وجد مي اومدم نه تنها در ذهنم تحسين مي كردم بلكه با آب و تاب با اطرا�يانم در ميان مي گذاشتم. با نوشتن طنزهاي انتقادي به تاريكي هاي �رهنگي مان اشاره و زشتيهاي آن را با قلمي شيوا رو ميكرد. براي مسابقه كانديدش كرده بودم. اي كاش اينها رو به خودش گ�ته بودم. نبودش سخت دلم رو به درد آورده . مي دونم ديگه تا مدتها با دختر كوچولوم دل و دماغ بازي كلاغ پر رو ندارم. مي دونم ديگه تا مدتها شعر كلاغ چي مي گه غار و غار و غار ... سر زبونم نمي آد. مي دونم ديگه موقع ربودن صابون دستشويي به اش نمي گم اي كلاغ دم بريده . چرا كه يادش منو غمگين و متاثر ميكنه. به اينكه اينهمه سوژه كلاغي واسه ارتباط با دخترم داشتم، تازه بعد از ازدست ر�تنش واق� شدم. حالا مي شه مخاطب پيام “هدايت“ رو برعكس كنيم و بگيم: “ر�تي و دل ما را شكستي !“ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-83875573?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-833730392002-10-22T15:33:00.000-07:002002-10-23T03:08:21.000-07:00غريب آشنا <br />ساليان سال بود كه كمش داشتم. بدنبالش مي گشتم. با كوله باري از ترديد و اضطراب بالاخره اين نيمه را راضي به همراهي كردم. در پي يا�تنش راهي شدم. او همس�رم شد. حالم خراب بود و تصور رسيدن باورنكردني و وص� ناپذير. رسيدم. به محض ورود نيمه بازگشته، خود را در آغوش نيمه به جا مانده يا�ت، چنان زود ج�ت و جور شدند كه من اين بين مات و مبهوت به تماشا نشستم. گيج بودم، گنگ شدم و صدايم خ�ه شد. چشمان پر اشكم از �رط ولع ديدن و ديدن و ديدن، سيراب نمي شدند. همه را و همه چيز را با ديدگانم مي بلعيدم و مي خواستم بيدار باشم. از خوابي چندين ساله بيدار شدن بود اين بيداري! عجيب تحولي بود اين جابجايي موقت. تكانم داد. ديگرگونم كرد. اكنون دوباره برگشته ام. گرد راه س�ر را اما هنوز بر دامان دارم. هنگام ترك مجدد نيمه ديگر، هنگام ترك خاكش، بسيار تر گريستم زيرا كه ديگر بار نوبت ترك آ�تاب بود، ترك گرما، ترك عشق، ترك دوستي، ترك نزديكي، ترك دلبستگي. ترك ايران بود! او كه عزيزش مي دارم و كمش دارم. مرا اما با درد انتخاب، درد ر�اه، درد آسايش، درد نان، درماني جز برگشت به روزمرگي نبود!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-83373039?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-808795662002-08-29T11:08:00.000-07:002002-08-29T11:12:50.000-07:00امروز ظهر ر�تم راي دادم. راي غيابي ، واسه اينكه مسا�رم. امسال متاس�انه نمي تونم پروسه راي گيري رو لحظه به لحظه از طريق تلويزيون دنبال كنم. سال حساسيه و اميدوارم اونهايي كه مورد نظر من هستند روي كار بيان. تا يكماه و نيم ديگه شايد نتونم درست و حسابي اونطوري كه مي خوام وبگردي كنم ، گ�تم كه آخه اينجا نيستم. حي�. وب نويسي كه تقريبا غير ممكنه ، چون سرم شلوغه و وقت ندارم . اما بعدش مي آم و دوباره مي نويسم. حتما كمتون خواهم داشت، مطمينم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-80879566?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-807503342002-08-26T16:45:00.000-07:002002-08-27T00:21:26.000-07:00امشب �يلم آواز قوي سعيد اسدي رو ديدم. آوازه اش رو مدتها پيش شنيده بودم. گويا در ايران خيلي هم ازش استقبال شده بوده. يكي از پر�روشترين �يلمها! يكي از دوستانم مي گ�ت، اين بهترين �يلم ايرانيه كه ديده. مي گ�ت در حد و قابل مقايسه با زير پوست شهر رخشان بني اعتماده و... من اما از اين �يلم خوشم نيومد يه جورهايي جا خوردم به طوري كه تصميم گر�تم بعنوان يك تماشاگر نظرمو بنويسم. �يلم گوياي مشكلات خاص جوانان در شرايط ويژه كشور ماست و اين از شجاعت كارگردان از طرح چنين مسايلي خبر مي ده ولي شايد اين تنها جنبه قابل توجه �يلمه كه باعث جذب اينهمه تماشاچي شده. در صورتي كه اين خصوصيت �يلم حذ� بشه مي بينيم كه داستان �يلم كاملا روست. درست مثل �يلمهاي كليشه اي امريكايي. از نقش پدر دختر كه روشن�كر و تحصيلكرده است و دخترش رو درانتخاب آزاد گذاشته و نقش كميسار دلسوز و مهر بون كه اين مورد خاص رو دنبال مي كنه و معتقد به تجديد نظر در قوانينه گر�ته تا نقش جوان سركش و خوشكل و خوش تيپ �يلم ، بسيار غلو شده است. در صورتي كه در �يلم زير پوست شهر طرح مسايل با روالي واقعي ، صميمي و قابل لمس، همراه با بازيهايي طبيعي و دلنشين و خارج از زياده گويي و شعار وقهرمان بازي طرح شده. همين ايراد آواز قو رو مي شه به برخي از �يلمهاي آلماني كه درست به تقليد از �يلمهاي امريكايي ، با اسلحه و پليس بازيهاي تصنعي ساخته مي شن گر�ت. گ�ته ام ايراد ، چون ه�ت تير بازي به همون اندازه ( لااقل هنوز) موضوع آلمانيها نيست كه قهرمان بازي در ايران!.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-80750334?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-807012252002-08-25T14:46:00.000-07:002002-08-25T14:49:02.000-07:00بالاخره ديروز بعد از مدتها جايي بودم كه جوش حسابي خودموني و صميمي و دوست داشتني بود. با آقايي ايراني كه مدت 23 سالي مي شه مقيم انگليس هست و خانم انگليسي و بچه هاشون آشنا شدم. همگي بسيار ساده ، مهربون و صادق بودند. چيزي كه اخيرا از ايرانيها كمتر مي بيني. اخيرا معمولا موضوع بحثها با خيلي از ايرانيها تكراري، خسته كننده و با تعار�ات ساختگي و دروغي و همراه با چشم و هم چشمي هاي بي معنا و زياديه. از سادگي و بي شيله پيلگي صحبتها لذت بردم. بحث در مورد مسايل روزمره تا مسايل روز با انگليسي دست و پا شكسته و شديدا �راموش شده ، شراب و اتمس�ر آروم خونه ميزبان ، توجه واقعي بچه ها گر چه با زباني بيگانه به دخترم و... آرامش و لذتي به همراه داشت كه مدتها در هيچ جمعي نسيبم نشده بود.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-80701225?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-805869272002-08-22T15:12:00.000-07:002002-08-22T15:12:26.366-07:00روز سختي بود امروز. پر كار و خسته كننده. به طوري كه اگه توي اين هواي باروني و گر�ته مثل امروز، چند تا �كر گرم و قشنگ نداشته باشي باختي. وقتي از سر كار بر مي گشتم شروع كردم به �كر هاي خوب كردن و خبر هاي خوب خوب به خودم دادن و مرور ات�اقهاي مهم و قشنگ روزهاي آينده. ياد مسا�رت. ياد شيريني دخترم. خبر نامزدي . خبر عروسي . خبر تولد ها. شاد و شارژ شدم و لبخندي روي لبهام بود. از قضا اون آدمه كه مدتيه سر راهم سبز مي شه و به نظر مي آد منتظر �رصتي براي شروع صحبته، لبخندي معني دار تحويلم داد و منتظر عكس العمل من شد. منم خسته از اينجور اداهاي سطحي و آبكي متعلق به دوران نوجواني ، همينطور كه ذهنم مشغول مرور ات�اقهاي جالب بود، مطابق معمول ، بي هيچ توجه خاصي از كنارش گذشتم. سنگيني تعقيب نگاهش رو كه هنوز حسش مي كنم با ا�كار سبك و قشنگ زدودم و اگه �ردايي ديدمش ، خودم به اش مي گم كه اصلا موضوع زندگي من نيست.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-80586927?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-805129762002-08-21T00:25:00.000-07:002002-08-21T00:25:55.456-07:00جريان سيل در آلمان همه ما رو به نوعي تكون داد. كشور هميشه خوشبخت و خوش شانس دچار قهر طبيعت شده. بخشي از آلمان شرقي ويران شده ، خيلي ها كه خونه خراب شده اند و اون خونه هايي هم كه اسكلتشون مونده ، مي شه �راموششون كرد چون ديگه قابل سكونت نيستند. مردم گريه مي كنند. بچه هاشونو به شهر هاي ديگه پيش آشناهاشون مي �رستند و با كيسه هاي شني سدهاي موقت مي سازند به اميدي!. اما سيل دست بردار نيست. اولين خبر اخبار راجع به سيله. بيمه ها قاطي كرده اند و تعداد كثيري اصلا بيمه نيستند. تمام موجوديت اونها زير سوال ر�ته. آلمان تنهايي قادر به جبران خسارت چندين ميلياردي نيست. از كشورهاي ديگه تقاضاي كمك كرده. دراماي وحشتناكيه و ماها شانس آورديم كه اونطر�ها نيستيم. صحنه هاي ويراني به هر شكل و با هر دليلش منو حسابي غمگين مي كنه . خبرنگاري مي گ�ت : اين سيل ويرانگرتاثيرش مثل جنگه ، مردم اولش ترس دارند و آخرش هيچي ندارند.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-80512976?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-803159152002-08-16T05:32:00.000-07:002002-08-21T00:33:25.000-07:00 ديروز تولد نيكا بود.تل�ن باران شديم. از اقصي نقاط دنيا تل�ن داشتيم. خيلي خوش گذشت و با تعداد اندكي از دوستان ديروز رو حسابي به جشن و سرور گذرونديم. نيكا خيلي جيگر شده بود و �ضول. باورم نمي شه بچه دارم، اين يك سال مثل برق و باد گذشت. ياد روز تولدش ا�تادم و سرمست از اينكه يه بچه دارم كه با دنيا عوضش نمي كنم. دوستش دارم. همين.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-80315915?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-801277862002-08-11T23:36:00.000-07:002002-08-11T23:45:15.000-07:00يه خونه تكوني كوچولو، با يه عكس مورد علاقه ام. عكس ازعكاس معرو� �رانسوي cartier bresson.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-80127786?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-800684222002-08-10T09:09:00.000-07:002002-08-11T15:24:56.000-07:00اخيرا گذرم زياد به خيابون تياتر مي ا�ته كه مملو از �رش �روشيهاي ايرانيه. اغلب نگاهي تو مغازه هاشون ميندازم. نگاههاي ايراني صاحبان مغازه هميشه به دنبال رهگذرهاست! ، معمولا روي صندليشون لم داده اند وبيرون رو نگاه مي كنند. هيچوقت نديده ام كه مجله اي چيزي دستشون باشه و به ندرت مي شه كه در حال �روش قالي باشند. چطوري مشتري جمع مي كنند، نمي دونم، حتما مشتريهاي ثابت خودشونو دارند. جالب اينه كه همه اونها شبيه به هم شده اند. همه پيرهن و شلوارهاي تيره و تو �صول سرد ژيله هاي با�تني يقه ه�ت، تن مي كنند. اينها معمولا خيلي مدتهاست كه اينكاره و اينجا هستند. گويا مثل قديمها ديگه بازارشون سكه نيست. تصور مي كنم به قول ايرانيها ، پشتشونو مدتهاست كه بسته اند. اخيرا متوجه شده ام كه توي همين خيابون تياتر هي در حال اسباب كشي هستند و هي مغازه هاشون كوچيكتر مي شه. دو تاشون هم ديگه بستند و شايد بازنشسته و يا ورشكست شده باشند. صنايع دستيهاي ايران رو با قيمتهاي گزا� پشت ويترينهاشون مي شه ديد و گاهي اونها رو با برخي از �رشهاشون به حراج مي گذارند. من تا به حال توي يه كدوم از اين مغازه ها هم پا نگذاشته ام. رييسم عاشق �رشهاي ايرانيه و اوايل كه من گ�تم اصلا به اين آدمها و شغلها هيچ علاقه اي ندارم، تعجب كرد كه چرا به صنعت �رش كه وجه مشخصه ايران و ايراني است ، ا�تخار نمي كنم! . اگه مي دونست كه تو خونه هر ايراني از �قير تا پولدار ، �رش معمولا جزو بايدهاست و براي مردم عادي به جاي موكت عمل مي كنه و از مدل خرسيش بيشتر تو دست و پاشونه تا ابريشميش چون بيشتر جنبه پوشش دارند تا لوكس ، مي �هميد كه ا�تخار نداره!. اگه مي دونست چه استثمارها كه با�نده هاشون نمي شوند، شايد رگ دمكرات اروپاييش گل مي كرد و كمتر پز دوست ايراني �رش �روششو مي داد. اولين باري كه كارت پستال تبليغي يك ايراني �رش �روش رو ديدم، آنقدر عصبي شدم كه كم مونده بود پاره اش كنم. اما چون مال رييسم بود و با احترامات �ايقه براش پست كرده بودند، اين كار رو نكردم. روي كارت پستال دختر زيباي روستايي بود با پيراهني رنگي و شاد ،با لبخندي تصنعي كه با دستهاي كوچك پينه بسته اش مشغول با�ت �رشي اعلا و �وق العاده بود!. بحث سر كار كودكان در جهان سوم در گر�ت و من كه هميشه سر اين برنامه ها از كوره در مي رم، حسابي شلوغش كردم.از اون روز حدود ه�ت ، هشت سالي مي شه كه مي گذره و اين موضوع ديگه تابو شده. ما راجع به همه چي صحبت مي كنيم جز �رش ايراني و اينطوري خوبه!. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-80068422?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-799552572002-08-07T15:27:00.000-07:002002-08-09T06:23:25.000-07:00امشب توي تلويزيون صحنه هاي دلخراش ناآراميهاي �لسطين و اسراييل وبحثهاي مربوط به نقشه امريكا در خصوص حمله به عراق رو كه ديدم حسابي از خودم دلخور شدم. در حال حاضر بايد به جاي صر� وقتم تو كوچه خيابونهاي اينجا ( از اونجايي كه �صل حراجه ) مسيله انتخابات كه توي سپتامبره رو �راموش نكنم. كلي كار داره. بايد حسابي دقت كنم به كي راي بدم . مسلما به حكومتي صلح طلب ( كه امروز ديگه تقريبا وجود خارجي نداره! ) بيشتر گرايش دارم . از هر چي شعار انتخاباتيه بيزارم و ديگه دارم درست مثل هزارون ن�ر ديگه نسبت به همه احزابي كه روزي به اشون سمپاتي داشتم بدبين مي شم وموندم كه چكار كنم. اما اينكه از حق راييم بايد حتما براي روي كار نيومدن راستي ها است�اده كنم درش شكي نيست. يه چيزي مشابه ايران! با همكارهام مرتب بحث سر اين حزب و اون حزبه و هر كي از ديد منا�ع شخصيش به قضيه نگاه مي كنه. حزب سوسيال دمكراتها كه اين 4 سال اخير مو�ق نبود. از آلترناتيو ديگه اي هم كه خبري نيست. مردم هم كه مثل همه جاي دنيا تابع تبليغاتند و عقلشون به چشمشونه و وعده وعيدهاي الكي اين حزب و اون حزب. �علا تنها دلخوشيم اينه كه مي دونم به كي نبايد راي بدم و ترسم از اين كه در عرض چهار سال آينده هم به خواست قدرتها شاهد راه اندازي جنگ وخونريزي ديگه اي باشيم. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-79955257?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-798879992002-08-06T05:33:00.000-07:002002-08-07T14:57:52.000-07:00ر�يقي پس از يكسال و نيم غيبت از خودش خبر داد. بار اول خونه نبودم پيغام گذاشته بود. بار دوم شماره تل�نشو. بار سوم خودم زنگ زدم.پانزده سالي مي شه كه مي شناسمش. با خانمش چندان آشنايي ندارم. او هم مثل هزاران آشنا و ايراني ديگه چندين بار تا مرزطلاق ر�ته و حالا يه رستوران زده كه حداقل توي زندگي كاريش مستقل باشه و آقا بالا سر نداشته باشه. از نظر مسا�تي دوره اما با شنيدن صداش، تما م خاطرات مشتركمون برام تداعي شد. مهربونه ،بي شيله پيله و ساده است. شماليه ، منومثل “خواخورش “دوست داره . از نظر ما آدم با ارزش و انسانيه. براي اكثر ما دوستان زنش به غير از زن خودش ! احترام بسيار قايله. بسيار كاريه و�عال. لارژه. مي بينتت اونقدر محبت مي كنه كه خسته مي شي. تمام عمرش �كر كرده ، مستحق زندگي زناشويي بهتر با يه آدم ديگه اي بوده. �كر مي كنه توي زندگي مشتركش سرش كلاه ر�ته وهمواره و هنوز تا به امروز حسرت يه زن مدرن و امروزي به دلش مونده. سالها پيش از زادگاه كوچكش زن گر�ته ، �كر مي كنم خانمش دختر خاله اي چيزيش مي شه. ر�تارش با ما مدرن و بازه ، با خانمش اما سنتي و بسته! مي گه اون بيشتر از اينها ظر�يت نداره . با اينحال طبق گ�ته خودش هر كاري هم دلش خواسته و هر شيطنتي هم كه بگي كرده! . من معمولا باهاش سر ر�تارش با زنش بحث و گاهي دعوام مي شه اما به خرجش نمي ره و همينطوري ادامه مي ده. دوستش دارم اما با كلي انتقاد يعني بيشتر احساسي و كمتر با ا�تخار. خلاصه با اين تل�ن آخري هم محض خاطر خانمش كلاهمون ر�ت تو هم! آخه تا پرسيدم چطوري هاست، شروع كرد به بد و بيراه گ�تن به اون و جد و آبادش كه آره ر�ته كار كرده و پول كارشو خودش تنها تنها خرج مي كنه و واسه خودش ،به اسم خودش به �كر خونه خريدن و اين حر�هاست .يادش آوردم روزهايي رو كه با بي توجه ايش به خانمش چطوري توي جمع حالشو مي گر�ت. چطور عارش مي شد بگه ما با هميم. چطور كوچيكش مي كرد، پس حق داره واسه آينده خودش و دو تا پسرهاش تنهايي عمل كنه و پشت آقاشو نگيره. نمي دونم چطور هنوز با همديگه زير يه سق� زندگي مي كنند؟ چطور همو تحمل مي كنند؟ قرار شده يه سري بياد اينجا و به بعضي از چراهاي من پاسخ بده ! حالا چطور نمي دونم!؟ <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-79887999?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-797998622002-08-04T00:14:00.000-07:002002-08-04T02:44:18.000-07:00نگرانم. با خوندن<a href="http://www.isnagency.com/news/NewsContent.asp?id=145368&lang=P" target="_ blank"> �رار از جنگ </a>مقاله ابراهيم نبوي، كه شايد جدي بودنش منو تكون بيشتري داد، از نگراني او نگرانتر شدم. از جنگ گريزي نوشته بود. نوشته نبوي من رو به ياد از سبز به سبز سپهري انداخت. مثل اين بود كه نبوي ريشه ها رو ديده باشه و خواسته باشه براي بته نورس، مرگ آب رو معني كنه. اين روزها عجيب به ايران �كرمي كنم. از اعماق قلبم صلح و آرامشي ابدي برايش، براي مردمانش (مردمانم) آرزو مي كنم. <br /> <br />از سبز به سبز <br /> <br />من در اين تاريكي <br />�كر يك بره روشن هستم <br />كه بيايد عل� خستگي ام را بچرد <br /> <br />من در اين تاريكي <br />امتداد تر بازوهايم را <br />زير باراني مي بينم <br />كه دعاهاي نخستين بشر را تر كرد. <br /> <br />من در اين تاريكي <br />در گشودم به چمن هاي قديم ، <br />به طلايي هاي، كه به ديوار اساطير تماشا كرديم. <br /> <br />من در اين تاريكي <br />ريشه ها را ديدم <br />و براي بته نورس مرگ، آب را معني كردم. <br /> <br /> سهراب سپهري <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-79799862?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-797423762002-08-02T10:57:00.000-07:002002-08-02T10:57:12.316-07:00مي خواهم كاري كنم كارستان! <br />همه همكارام ،رييسم و خيلي از دوستان نزديكم مخال�ند ولي من پامو كردم توي يه ك�ش كه نه! اينكار بايد بشه.راستش كمي مضطربم اما مي گم كار نشد نداره!حالا كه تصميم گر�تم تا ته اش مي رم، هر چه بادا باد.از آنجايي كه عجولم وكم صبر واسه انجام اين كار روزشماري هم مي كنم.اگه يه روزي مو�ق به انجامش شدم شايد راجع به اش تو وبلاگم بنويسم.به قول آلمانيها toy toy toy (يه چيزي شبيه مو�ق باشي خودمون!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-79742376?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-795194522002-07-28T13:33:00.000-07:002002-07-28T13:36:56.000-07:00امروز نقطه عط�ي بود در زندگي دخترم و خودم.نيكا براي اولين بار چهاردست و پا راه ر�ت.من و باباش هر دو مشغول نظا�ت بوديم كه يكمرتبه به طور غيرمنتظره اي با صداي نيكا كه از اتاق بغلي آواز خوانان، چهارچنگولي وارد شد،غا�لگير شديم .بي اختيار از شوق نگاهي به هم انداختيم و ا�تاديم به جونش و باران بوسه ها...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-79519452?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-794610462002-07-26T19:03:00.000-07:002002-07-28T12:51:28.000-07:00قسم به انبوه موهايم،به ش�ا�ي چشمانم، به صا�ي دلم، به رنگ مهتابي پوستم ، به عطر ن�سم وبه محكمي قدمهايم كه تو را با انبوهي از درد، آن شب �راموش نشدني با آسمان ش�ا�، صا� ، مهتابي وعطر آگين اش عاشق شدم. اما...آيا خواهم توانست به بلنداي ابديت با تو باشم، بي آنكه“ خود“ را محكم در بند اسارتت يابم واز درد جانكاه بر ريشه هايم با ضجه اي به“ خود“ آيم و بيابم : اين همه خواب و خيالي بيش نبود؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-79461046?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-792187672002-07-21T07:22:00.000-07:002002-07-24T00:08:15.000-07:00 <b>زن‌:</b> من حدود ده سالي مي شه كه به بيماري MS دچارم. از لحاظ جسماني و روحي �لجم كرده. هيچ سرگرمي ندارم يعني حال و حوصله هيچ كاري رو ندارم. از صبح تا شب عصا به دست بين حال و اتاق خواب مشغول ر�ت و آمدم تا تداركات خوراك شكم شوهرم و بچه هامو ببينم و يا با صندلي چرخدار به قصد خريد مواد غذايي كه مسيولش منم، از خونه بيرون ميزنم. از مهمون و دوست خبري نيست. آدمها تا وقتي سالم بودم مي خواستنم. غمگينم. مدتيه ويرم گر�ته برم ايران كه شوهرم مخال�ت مي كنه. ديگه به سختي از عهده كار خونه بر مي آم و تنم لخت وبي حس شده. پاهام ياريم نمي دن. پارسال كه مامان اومده بود با ديدن وضعيتم، تمام دوماهي رو كه اينجا بود، كارش شده بود گريه و زاري و منم خب، نص�يش به خاطر بخت برگشته خودم و نص�يش به خاطر كم لط�ي آدمهاي دور و برم باهاش همدم مي شدم و زار زار اشك مي ريختم. بچه ها هم اونطور كه بايد و شايد ازم حساب نمي برن و كمك به حالم نيستند. تازه از غذا پختنم هم مرتب ايراد مي گيرند وغر مي زنند. هيچ انگيزه اي واسه شاد بودن و شادي كردن ندارم. حال شنيدن انتقادهاي شوهرم هم ندارم. گوش شنوا نداره، هيچوقت نداشته و از بس حر� مي زنه و وراجي مي كنه هيچكي با ما ر�ت و آمد نمي كنه. تا حد امكان سعي مي كنم تو خودم بريزم و دم نزنم تا مبادا صداشون بيشتر از اين در بياد. به شوهرم مي گم لااقل اگه مي گي ايران نرم پس ما رو ببر بگردون، همين دور و برها، همين نزديكيها! ميگه نه و شروع مي كنه به دليل آوردن. دلم به برنامه هاي تلويزيون ايراني خوشه البته زماني كه اون خونه نباشه تا كنترل از راه دور رو صاحب بشه و اين كانال اون كانال كنه. ه�ته ها مي شه كه روي هيچ آدم جديدي رو نمي بينم. تنهام وهيچ ات�اق مهمي تو زندگيم نمي ا�ته! <br /><b>مرد:</b> ما اصلا از اولش هم به هم نمي خورديم تازه با اين مريضيش ديگه زد و غوز بالا غوز هم شد! من اصلا حس نمي كنم يه همراه زندگي دارم .همه اش يا مريضه يا غمگين. تا به اش ميگي بالا چشت ابروه بغض مي كنه و آبغوره مي گيره. مي گم آخه زن نونت كمه، آبت كمه، چته؟ از صبح تا شب كه يه تنه كار مي كنم. كمك به حال كه ندارم و بار مسيوليتهاي بزرگ زندگي رو كه بايد تنها تنها بكشم. شبهام كه خسته و خورد بر مي گردم، همه اش قيا�ه عبوس و ناراضي خانم جلو رومه كه خودشم ول داده، شده مثل خمره. همين باعث بگو مگو و دعواهاي مدام ما مي شه. صد بار به اش گ�تم بيا برو تصديقتو بگير سر بار اين و اون نباشي، از اونجايي كه بي عرضه است و تن به هيچ كاري نمي ده ، نكرد. حالام �يلش ياد هندستون كرده و پاشو كرده تو يه ك�ش كه مي خوام برم ايران. به اش ميگم من با تو واسه طي مراحل اداريش، توي اون خراب شده نمي يام �قط اگه امضا بخوان مي دم، اينكه چه طوري پاس بگيري و دنبال كارات بري خود داني! تازه گيرم كارات هم جور شد. هيچ �كر كردي كه تو ايران براي حمل ونقل تو به اينجا و اونجا به يه ماشين استيشن وصندلي چرخدار ويه راننده خصوصي احتياج هست؟ اگه ا�تادي حالت خراب شد كيه كه به دادت برسه؟ دكتر و دوات چي مي شه؟ گيرم ر�تي، مي خواي بري خودتو به نمايش بذاري! بابات كه از وضعيت تو بي خبره ، تو رو با اين وضع ببينه ،در جا سكته مي كنه كه. اصلا من از خدا مي خوام بري و ديگه بر نگردي. جو خونه رو �اسد مي كني! حتي يه آدم هم جرات نمي كنه با ما دوستي كنه. اينم از بچه ها كه به زور قبول شدن، اون يكي كه اگه همينطوري ادامه بده سال ديگه رده! اصلا ولم كنين از جونم چي مي خواين؟ اي كاش مي مردم كه مرگ بهتر از اين زندگي �لاكت باره! <br /><b>بچه ها:</b> چرا هيچكي خونه ما نمي ياد. بالاخره ما كي مي ريم تعطيلات؟ خسته شديم از بس جر و بحثهاي شما دو تا رو گوش كرديم! <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-79218767?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-790738052002-07-17T11:54:00.000-07:002002-07-17T14:32:01.000-07:00بالاخره بعد از مدتهاي مديد خودمو راضي كردم كه كمي به نظا�ت خونه برسم.حسابي مشغول بودم وموزيكم به راه بود كه يكمرتبه تل�ن زنگ زد و يه يارويي كه هميشه �قط از خودش ومسايل خودش مي گه با منولوگ اعصاب خوردكنش ، حدود سي دقيقه وقتممو گر�ت و من كه طبق عادت به اراجي�ش گوش مي كردم و در حينش حرص مي خوردم و اين پا و اون پا مي كردم كه زود تموم كنه ، بعدش نه حال كار خونه داشتم و نه هيچ چيز ديگه! يه پاراستامول انداختم بالا و سعي كردم بخوابم ولي سرم داشت مي تركيد وحالا من موندم ويه كوه كار.نتيجه مي گيريم كه : امروزم به گ...ر�ت!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-79073805?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-790590082002-07-17T03:43:00.000-07:002002-07-22T00:58:19.000-07:00تا به حال شده آشنايي تل�ن كنه و يا او را ملاقات كني و هر بار تو مجبور به سعي درادامه ديالوگ باشي؟با اينكه اين نياز رابطه با تو ظاهرا �قط از طر� او و يكطر�ه و به خاطر ارضاي اوست. .چقدر از اين نوع روابط و به اصطلاح دوستي كردنهايي كه صر�ا براي پر كردن وقت يا مودب بودن و اداي وظي�ه هستند ، بدم مي آد.روابط اين شكلي �كر مي كنم در خارج از كشور بيشتره ، چرا كه به علت كمبود هموطن ، حق انتخاب محدودتر و در نتيجه و�ور اينجور رابطه هاي آبكي بيشتره!.من مدتهاست تصيم گر�ته ام به دوستيهاي انگشت شمار اما عميقترم بسنده كنم ولي از آنجا كه نمي تونم به غريبترها به راحتي نه بگم ،در عملي كردن خواسته ام زياد مو�ق نبوده ام .دارم روي خودم كار مي كنم و اگه يه روزي نتيجه اي داد ، حتما خبرتون مي كنم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-79059008?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-790026312002-07-15T20:44:00.000-07:002002-07-17T03:17:38.000-07:00.گاهي يادش مي كنم و امشب نيز يادش كردم.كاش مي دانستم كجاست و چه مي كند ؟كاش تنها براي يكبار هم كه شده (،براي آخرين بار) مي شد بي هيچ داوري و بدون قضاوت همديگر ، از نزديك با هم حر� مي زديم و آنچه نگ�تني مانده ،گ�ته مي شد.اي كاش مي توانستم از سنگيني بارگناهانم با �رصت اشاره به اينكه چرا تركش گ�تم ، بكاهم.كاش او هم مرا راحت رها كرده بود.كاش او نيز به اين ضرورت پي برده بود و با بي ت�اوتي از كنارم گذشته بود.به ياد شبهاي تابستاني آشنايي ، وصل وجداييمان ا�تادم.شروع با او بود، ادامه با هر دو و ترك از من!. به ديگري دلبستم چرا كه عشق او از همان آغاز با ابهامي توام بود كه مرا سخت دلنگران مي كرد.طراوت ونمناكي مطبوع پوستش كه از گونه اي ديگر بود ، قدرت و بزرگي دستان نوازشگر و گر مش ، رنگ غريب چشمانش ،لبخند دلنشينش ،صداقت و پاكي اش در عشق و هشياري نگاهش ، نگاههاي تحسين آميزش را به ياد مي آورم. جوان بودم و از آنجا كه عادت به يكنواختي نداشتم زماني كه احساس كردم عشق او با گارانتي توام شده ، درست آنجايي كه مي خواست نگه ام دارد از دستم داد. پس به ديگري دلبستم ،ديگري كه شايد سالها كمش داشتم، ديگري كه تنها با نيم نگاهي و اشاره اي و خارج از ديالوگهاي اضا�ي ، قادر به درك هم بوديم.من در طي اين دو سال �رصت يا�تن خلايي را داشتم كه در رابطه امان با همه زيباييهايش، احساس مي كردم، خلايي كه خواستم با حضور آن ديگري پر شود .دو سالي كه مرا ديگرگون كرد.دو سالي كه در طي اش بي هيچ سانسوري خودم شدم ، زن شدم .دو سالي كه از او انرژي گر�تم تا خود را لااقل كمي بهتر بشناسم و در يابم در كجاي زمين ايستاده ام.دو سالي كه مرا تا حدود زيادي ساخت ، او را اما �روريخت.مي دانم همه اين توضيخات را به او مديونم ، اما دريغا كه شايد او را هرگز نبينم و از بازگو كردن بخشي از درونياتم كه �قط به اومتعلق است ، محروم بمانم.مي دانم كه هرگز وبگردي نمي كند تا شايد بر حسب تصاد� مرا كش� كند،زيرا كه از ما نيست ! با من بود اما از من نبود .به دنيايي ديگر تعلق داشت.دنيايي كه مرا و تو را شايد به او نزديك كرد ، او را اما با هر قدم نزديكتري كه بر مي داشتيم از ما دورتر.آخريها به وضوح احساس مي كردم ريشه در جايي ديگر دارم و �قط تا حدي قادر به همبازي شدن با او در اين ميدانم.ميداني كه از آن او بود و تنها اجازه است�اده از آن را بي هيچ حق تملكي داشتم!.سخاوتمند بود و مي گ�ت تو �قط بيا ! اين گوي و اين ميدان ! مرا ديگر اما توان دويدن نبود. گارانتي من گويا از دو سال بيشتر تجاوز نمي كرد.خسته مي شدم .ديگر اكسيژن كا�ي به ريه هايم نمي رسيد.احتياج داشتم بايستم ون�سي عميق بكشم.ن�سي به عميقي ريشه هاي در خاكم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-79002631?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-789485502002-07-14T15:52:00.000-07:002002-07-15T02:50:41.000-07:00اينروزها همه جا صحبت از18 تيرماهه.منهم اخبار رو دنبال مي كنم و پس از تل�نهاي مكرر با خانواده ام متوجه شدم ، جز اينكه حس همدردي و يكنوع همبستگي قلبي با داخل دارم ، كار ديگه اي از دستم ساخته نيست.نگران نسل جوانم و علي رغم نظرات برخي ازدوستان معتقدم كه تصميمات و تاكتيك حركتهاي درون ايران �قط به خود درون كشوريها مربوط مي شه و ما از اينجا با اينكه بنشينيم و بگيم لنگش كن! نه تنها كاري پيش نمي بريم بلكه با خواسته هاي بي ربط و غير عملي مان �قط باعث كندتر شدن جريان اينگونه حركات اعتراضي مي شيم .ما با شلوغ كاريها مون ، بهانه اي براي سركوب بيشتر هموطنان داخل دست وپا مي كنيم.اي كاش ميتونستيم دست از ادعاهامون در خصوص رهبري مردممون برداريم وتنها با حمايت منطقي وبه جا از اين به بعد تعيين سرنوشت روبه خود اونها واگذار كنيم كه تنها اونها پس از سالها تحمل �شار لايق پيشبري اينگونه جرياناتند.اي كاش بتونيم به نيروي اونها ايمان بياريم و پلهاي اعتماد رو به راحتي از هم نپاشيم . <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-78948550?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-787267552002-07-09T04:24:00.000-07:002002-07-09T04:39:26.000-07:00اين قضيه كنكور سراسري ايران هم عجب غول هولناك و اعصاب خراب كني شده . پنجشنبه شب 13 تيرماه بود ومن با دختر خواهرم كه كنكور داده بود و خسته و كو�ته و خواب آلود بود تل�ني حر� زدم و حالم براي جوانهاي مملكتم حسابي خراب شد و هر چي بد و بيراه بود همون تل�ني نثار عاملين اين كمبودها و كم كاريها كردم و بعدش تازه دلم كمي خنك شد و كمي آرام گر�تم .در اين خراب شده براي ر�تن به دانشگاه اول مي بايستي حسابي شيره روان و جسمت رو بكشند و اگه بعد از مدتي اضطراب و دلشوره به �رض هم قبول شدي( كه گاها جزو �رضهاي محاله !) هنوز اين دردها و آلام ادامه داره. اگه جاهاي دور ا�تاده باشي تازه هنوز هم اول بسم الله ست و بايد با اين بي امكاناتيها و بي پوليها �كر تهيه اتاق و جا و مكان باشي.اگه دختر باشي كه واويلا شايد براي هميشه از درس خوندن محرومت كنند ،چرا كه ميگن مملكت امنيت نداره وممكنه هزار بلا سر دختره بياد! كم كمش گر�تن دوست پسره .اگه شانست بزنه �اميلي چيزي داشته باشي كه مي�رستندت پيش اونها و اين هم معمولا خودش كلي دردسر و بگو مگو و كنترل وحر� پشتش خوابيده(مراجعه كنيد به �يلم دو زن!).اگه پسر باشي هم وضعيتت دست كمي از خواهرت نداره، با اين ت�اوت كه ديگه كمتر هم خرجت مي كنند و ولت مي كنند توي دنيايي كه عوض لذت بردن از زندگي دانشجويي ،مجبوري در خوابگاه نه موزيك بگذاري و شادي كني ، نه دوست دختر علني بگيري ، نه هر چي مي خواهي توي گرماي 40 درجه تنت كني، نه امكانات ورزشي درست وحسابي داري ، نه موهات مدلي باشه كه دوست داري ، نه پول داري خرج كني ، نه كار گيرت مي ياد، نه از كمك هزينه خبريه، خلاصه در اين مملكت مجبورت مي كنند از همون بدو جواني تبديل به آدمي آينده نگر و زرنگ بشي تا بتوني اگه زن گيرت اومد نان در بياري.خلاصه اينكه بايد خيلي قوي و مصمم باشي كه به اراجي� دور و وريها گوش ندي و خودت باشي.من مطمينم هستند كساني ،جوانهايي كه با همه اين مشكلات مواجه اند وحسابي تحت �شارند ولي به قول آلمانيها ، هميشه بايد سعي كني بهترين امكانات رو از بدترين موقعيت ها استخراج كني و من يقين دارم اين مهم در هيچ جاي دنيا به اندازه مملكت به خرابي كشيده شده من به اجرا گذاشته نشده و يقين دارم كه وضع اينچنين نخواهد ماند.به اميد روزهاي تغيير و تحول وسبكتر شدن �شار بر شانه هاي دختران و پسران وطنم وبه اميد روزي كه هر جوان به سهميه و حقوقش بدون استرس كنكور دست پيدا كنه.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-78726755?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-784582522002-07-02T04:17:00.000-07:002002-07-03T15:37:15.000-07:00تو خيابونهاي مركز شهر �رانك�ورت قدم مي زديم يكمرتبه همگي روي پلي كه از رود ماين مي گذره در جا زديم.محو تماشاي تانگوي زيباي زوج نسبتا مسني شديم كه با رقص و آهنگ دلنشيني كه از ضبط صوت بي كي�يت و كوچك اونها پخش مي شد توجه دهها تماشاچي ديگه رو مثل ما به خودشون جلب كرده بودند.دوست داشتم مي دونستم تو كله تك تك اين آدمها چي مي گذره! دوست عاشقمون حتما به عشقي �كر مي كرد كه البته اصلا هنوز نديده بودش ( باز هم نمونه اي از همون عشقهاي ا�لاطوني ـ ايراني! ). همراه زندگي من حتما ياد روزهاي خوشيش بود ( شايد حتي وقتي منو هنوز نمي شناخت و يا تازه آشنا شده بوديم ، نمي دونم ) دخترم كه 10 ماهه ست با دقت اولين تانگوي زندگيشو توي كالسكه اش به تماشا نشسته بود. <br />غروب بود و�ضا رمانتيك ولي من �قط ميخ چهره زن رقصنده بودم ونمي دونم چرا حس كردم غمي بزرگ تو چهره شه. لبخندي خشك روي صورتش ماسيده بود و در حيني كه قدمهايي زيبا و موزون بر مي داشت، مات و مبهوت و بي روح توي چشمهاي مردي كه در آغوشش كشيده بود نگاه مي كرد. چروكهاي چهره زن منعكس كننده يك عمر خوش گذروني و بي خيالي دوران جووني و شب زنده داريها يي بود كه ديگه براش بي ارزش و بي ثمر شده بودند. انگار تنهاست و ديگه نمي تونه مثل قبل زندگي كنه. اون پير شده بود و نگاهش خالي بود!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-78458252?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-778844232002-06-18T04:00:00.000-07:002002-06-18T04:07:47.000-07:00به اداره اش زنگ زدم.امروز سر كار بود و من عجيب هوسش را كرده بودم.گوشي را برداشت و مثل هميشه با گرمي و عشق جواب سلامم را داد.گ�تم كه چقدر دوستش دارم و دلم برايش تنگ شده.گ�تم ديگه طاقت ندارم . ميخواهم هر طوري شده بزودي ببينمت ، به هر قيمتي كه شده ، برات هزاران گ�تني دارم و اينروزها وضع روحيم خوب نيست.�قط خواهش ميكنم اين موضوع را با كس ديگه اي در ميان نگذار،بگذار بين خودمون باشه.آخه اين خواسته من بعد از يكدهه و نيمي كه اينجام ، چيز عجيبي نيست.ميداني كه در تمام مراحل زندگيم خودم كننده و تصميم گيرنده بودم وبه همه سرويس داده ام. ايند�عه كه قضيه اينقدر مهمه و واضحه كه من بالاخره يكبار هم كه شده ميخوام به خود خودم �كر كنم و بگم كون لق دنيا ، نميدونم چرا حر� مردم برام مهمه؟ نميدونم چرا نميتونم تصميم جدي بگيرم ؟ نميدونم چرا دلو به دريا نميزنم و برخوردي جدي با اين قضيه نمي كنم. شايد علتش اينه كه هنوزم�هوم عشق رو براي خودم روشن نكرده ام..نميدونم چرا اينقدر به اش وقت و �رصت ميدم و رعايتشو مي كنم. �قط مي دونم كه سخت دچار دودلي و اضطرابم.كمكم كن.تو بگو چكار ميشه كرد؟چهل و پنج دقيقه تمام باهاش حر� زدم و تنها پاسخش به من چيزي بود كه تقريبا با شناختي كه از او داشتم ، انتظارش را مي كشيدم . ميگ�ت صبر كن ، صبر كن و باز هم صبر... <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77884423?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-778750562002-06-17T21:06:00.000-07:002002-06-17T21:06:51.500-07:00سوار بر كالسكه اش تنش را براي اولين بار در طول زندگي اش به آ�تاب دادم.مي ديدم اذيت مي شد و چشمانش را مي بست.مي دانم ، �رداها در پي يا�تنش له له خواهد زد!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77875056?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-778746942002-06-17T20:57:00.000-07:002002-06-17T20:57:25.070-07:00ناهارخوري در كار نبود.روي زمين خورديم.خورديم ولي خوردن با كارد و چنگال و پشت ميز را يادمان ندادند.حالا آمديم يادش بگيريم ، آنقدر طول كشيد كه اشتهايمان كور شد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77874694?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-778735322002-06-17T20:27:00.000-07:002002-06-17T20:51:23.000-07:00دلم شور ميزند و نگرانم ، خواب از سرم پريده ، ا�كارم را نمي توانم منسجم كنم.هوايي تازه مي بلعم ، تن�سي عميق ، دلم را براي استراحتكي به دست باد ميسپارم، باد او را با خود به سرزميني مي برد كه سالهاست بر باد ر�ته است .با صداي آشناي پرنده هاي حياط خانه كودكيم برمي گردم ، از پنجره بيرون را نگاه ميكنم ، صبح شده.آغازتكراري روزي ديگر!.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77873532?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-778727862002-06-17T20:07:00.000-07:002002-06-18T03:08:25.000-07:00معمولا برام ه�تي جادويي و رنگ رنگيه ، قرمز نارنجي زرد سبز آبي نيلي بن�ش. وقتي نگاش مي كنم دلم وا مي شه..اينروزها رنگينكمانم هم ولي دچاردو رو و دورنگي شده و هر چي نگاش مي كنم ، توش �قط مخلوطي از خاكستري و سياه ميبينم.ه�ته هايي كه قبل ها هر روزش يه رنگ داشت ميگذرند و من همه چي رو سياه و س�يد مي بينم.زودرنج شده ام و حساس.احساس ميكنم هيچ چيز خوشحالم نمي كنه كم عمقي خوابهام آزارم ميده و منو به هزار �كر وارونه وا مي داره يه جور حس تنهايي ، نااميدي و رسيدن به بن بستي كه تا به حال نمي شناختمش منو در بر گر�ته .نيمه شبه.دخترم گريه مي كنه.بدو بدو به سراغش مي رم در آغوشش مي گيرم و ناگهان براي لحظه اي دنيا مال من مي شه ، همه چي رنگي ميشه ومن مي تونم دوباره �تح كنم...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77872786?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-777577902002-06-14T15:57:00.000-07:002002-06-15T07:55:17.000-07:00قضيه پول كمتر زندگي بهتر! <br />تا نيمه هاي شب كار مي كردم.كار خونه تمومي نداشت.زنگ تل�ن رو كه شنيدم خوشحال شدم ، آشنايي بود، اومدم درددل كنم ، طبق معمول درددلش باز شد، ميگ�ت پس من چي بگم با 200 متر زيربنا ،3 تا اتاق خواب ، 2 تا اتاق كار ، اتاق �يتنيس ، اتاق ذخيره مواد غذايي در زيرزمين ، 3 دستگاه حموم و دستشويي ، اتاق بازي بچه ، 2 تا اتاق مهمون ، سالن و ناهارخوري ، آشپزخونه دراندشت وخلاصه سرهمه اش هم يك باغ بزرگ با كلي درخت و گل و گياه وچمن و سبزه تازه تابستون دردسر سونا ، زمستون گر�تاري استخر و ... برو خدا روشكر كن با خونه 60 متريت ،اونم واسه سه ن�ر كه تازه بچه هم اتاق جداگونه نداره وكارت كمتره اينقذر ننال برو خدا رو شكر كن كه شوهرت از بچه مراقبت مي كنه و تو مي ري سر كار ! از حس برتري داشتم مي تركيدم و منتظر قطع مكالمه بودم . به خودم كه اومدم ديدم به نيمي از حر�هاش گوش نداده ام و در حيني كه در حال پرچونگي بوده من با خودم خلوت كرده بودم و پيش خودم گ�ته بودم ،تونميري گويا ما تومون خودمونو سوزونده بيرونمون مردمو! مثل اينكه نداريمون حسابي حال طر�و گر�ته ، انگار كه ما محكوم به موندن در اين خونه هاي تنگ و كوچيكيم ، چرا كه در اينصورت ظاهرا خوشبختتريم!بعدش �كر كردم خوب اگه اينطوره پس چرا هر بار پزشونو مي يان؟مگه مريضن؟نه .مريض نيستند ، خيال مي كنند ما مريضيم !.......آخرسر به اش گ�تم ميدوني چيه من مريضم.دست از سرم برداشت و تا “د�عه بعد� از من خداحا�ظي كرد! <br />ر<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77757790?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-776186722002-06-11T11:30:00.000-07:002002-06-11T11:30:54.206-07:00خيلي حرصم مي گيره از كساني كه مشكل تربيت بچه رو به جنسيت اون ربط مي دن و نه به جنسيت خودشون ، اينها معمولا مرداني هستن كه در سيستم مردسالار سرزمين ما رشد كردن و هرگز پس از سالها زندگي در غرب اين سوال حتي يكبار هم براشون پيش نيومده كه آيا اين منم كه اشكال دارم يا جامعه غرب و دخترم كه از آزاديهاش مي خواد كمال است�اده و لذت رو ببره؟ اينها به دسته اي متعلقند كه تربيت پسر رو راحتتر از دختر مي دونن و موقع حاملگي خانمشون همش به �اجعه دختر بودن بچه �كر مي كنن.البته اين جور آدمها نبايد هم از نعمت دختردار شدن برخوردار باشن چون بقول معرو�“... چه داند قيمت نقل و نبات!� اما صحبت من بيشتر با خانمهاي اينهاست كه چطور عمري رو با چنين آدم‌هايي سر مي كنن كه هويت اونها رو با چنين ر�تاري انكار مي‌كنن. جالب اينكه همين خانمها بعضا در خارج از كشور از مردان خود بسيار مو�قتر و جلوترن.مثلا من آقايي رو مي شناسم كه براي ترجمه هميشه به كمك خانم احتياج داره ولي مانع شركت دخترش در مثلا مسا�رتهاي مدرسه با همكلاسيهاي پسرش مي شه. اين موضوع تعجب من رو چندين برابر ميكنه كه چطور اين آقا متوجه ر�تار ضد و نقيضش در قبال همسر و دخترش نيست! مي دونم تمام گ�ته‌هاي من تكرار مكرراتن ولي هر بار با ديدن اينگونه صحنه‌ها حرصم مي گيره و نمي‌تونم اينهمه بي مغزي رو نديده بگيرم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77618672?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-775998322002-06-10T23:29:00.000-07:002002-06-12T01:53:47.000-07:00ديدار <br />آرزوي يك روز آ�تابي براي س�ري احتمالا هيجان انگيز با دوستي قديمي بسوي دوستي به همان قدمت و آرزوي رانندگي آرام و مسلط (چرا كه هنوز تجربه كا�ي نداشتم ) تنها خواسته آن شنبه پر كارم بود.من و دوستم و آن يكي كه به سراغش مي ر�تيم سه راس مثلث مختل� الاضلاعي را تشكيل مي دهيم كه حدود پانزده سال پيش از اين شكل گر�ت. دست بر قضا هر كدام از ما خواسته يا ناخواسته به طر�ي پرت شديم و تا به امروز زندگي پر پيچ و خمي را پشت سر گذاشته ايم .هرگاه به هم مي رسيم مطابق معمول داغ ياد زندگي هاي در آغاز نامو�قمان تازه مي شود. با تمام ت�اوتهاي �احش و اختلا� نظرهاي ناشي از آنها وقتي به هم مي رسيم ، بحث مي كنيم ، ور مي زنيم ، مي خنديم ، دروغ مي گوييم ،“ غيبت� مي كنيم ، خالي مي بنديم ، به همديگر گوش مي دهيم ، با هم همدردي مي كنيم و ... خلاصه اينكه اگر ضلعهاي مثلث كج و معوج هم بشوند به پايداري آن ولي لطمه اي وارد نمي شود .اين پايداري برمي گردد به آشنايي ما در شرايطي سخت و سرنوشت ساز، اينكه سرنوشتمان چه سازي سر داد ، بماند ، كه اين قصه سري دراز دارد! به هر حال اين اتحاد و دوستي قلبي ما اگر نبود آنروز آ�تابي براي تك تك ما به طريقي ديگر و نه با همديگر گذشته بود. آنروز همه چيز خوب پيش ر�ت و خاطره اي به خاطره هاي من اصا�ه شد ، از آنچه گ�تيم و آنچه كرديم لذت برديم و من براي چندمين بار احساس كردم كه اين دو را از ته دل وبي نهايت دوست مي دارم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77599832?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-772156472002-06-01T03:05:00.000-07:002002-06-10T11:58:07.000-07:00نيكا ، دخترم مريض شده .ياد مادرم ا�تادم كه وقتهاى مريضى ما حتى از خواب شبش هم دريغ نمىكرد و مىبينم كه حالا خودم را احساسى مشابه ، عجيب به سالخورده زنى نزديك مىكنه كه براى ديدار من و نيكا سختى س�رى طاقت �رسا را به جان خريده بود ومن هميشه �كر ميكردم اصلا تربيتش را قبول ندارم! �كر مىكردم مىتونم به اش ثابت كنم كه حتى دراينطور موارد هم با او مت�اوتم مثلا مىتونم از غذا نخوردن بچه براحتى بگذرم كه نتونستم! مىتونم گريه كردنشو تحمل كنم كه نتونستم! مىتونم به كارهاى خودم هم در جوار تربيتى به اصطلاح مدرن برسم كه آنطور كه بايد و شايد نتونستم ، مىتونم با شوهرم همون رابطه قبل از بودن موردى به اسم بچه را ح�ظ كنم كه نتونستم ، مىتونم هم شاغل باشم هم خانه را نظم بدهم كه نتونستم! ولى �هميدم هنوز خيلى بايد روى خودم كار كنم تا بتونم ادعايى دربرابرمامان داشته باشم . تصميم دارم به اش زنگ بزنم و همه حر�ها و بحثهايى كه از سر ادعاهاى بى پايه و پوچم با هاش داشتم پس بگيرم وبيش از حر� در عمل سعى كنم گونه اى ديگر باشم ، چون اگه زودتر جلو خطر را نگيرم كم كم بايد به اين نتيجه برسم كه منهم مثل سايرزنهاى ايرانى هستم كه اول مادرند و بعد زن واگر وقت اضا�ى بيارن آخر سر خودشون! <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77215647?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-770758932002-05-28T13:25:00.000-07:002002-05-28T13:35:42.000-07:00قضيه وبلاگ و تاثيرگذارى مثبت ! <br />امروز دوستم شهلا كه دخترى پرشور و بااحساس است با آب وتاب مطالب وبلاگ مرا مىخواند و حالا راست يا دروغ كلى تعري� و تمجيد كرد و حسابى من را بر سر ذوق آورد كه بنويس خيلى خوبه و تشويق شد كه خودش هم بعنوان سرگرمى گاهى اين كار را بكند... خوب ، اين تاثيرگذارى مثبت جاى آن تاثيرپذ يرى من�ىدر !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77075893?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-770584592002-05-28T03:52:00.000-07:002002-06-01T01:37:18.000-07:00قضيه ترمز دستى و تاثير پذ يرى من�ى! <br />همه مىگن من آدمى عصبى هستم ، راستش از شما چه پنهان خودم هم با اينكه به روم نمىآرم بر اين باورم.در طى 6 سالى كه با همسرم زندگى مىكنم هرچه سعى كرده ام از او كمى درس خونسردى و بىخيالى طى كردن بگيرم آنقدرها مو�ق نبوده ام و نه تنها اين خواسته عملى نشده بلكه پريشبها متوجه شدم كه قضيه درست برعكس شده! <br />جريان از اين قراره كه راستش ما تازه ماشين خريديم و من با اينكه 7 سالى مىشه گواهينامه دارم ولى چون تمرين نداشته ام و تصديقم سالها توى طاقچه خاك خورده ، بد رانندگى مىكنم.پريشب كه از خونه يكى از دوستان به منزل برمىگشتيم تمام طول راه روكه خوشبختانه زياد دور نبود با ترمزدستى كشيده روندم و ماشين پدرش دراومد! او تمام مدت غر مىزد كه چرا اينطورى مىرونى ، هر چه گ�تم والا بلا من به بدى هميشه رانندگى مىكنم ونه بدتر باورش نمىشد ومىگ�ت ردى، امشب ديگه مردودى و خلاصه چنان اعصابى از من خورد كرد كه نگو.همون آدم ديروز حتما مىگ�ت عزيزم مسيله اى نيست بزن كنار ببينيم جريان چيه ولى امروز شايد بعلت مشكلات زندگىو گريبانگيرشدن روزمرگيهاش، برخوردش دقيقا از نوع برخورد من در برابر مشكلات بود و اين موضوع منو كمى نگران مىكنه. خودش مىگه از كرده آن شبش معذرت مىخواد ولى من برام مهم داشتن اون آدم اوله و نه معذرت خواهى آخر او.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77058459?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-770172222002-05-27T01:34:00.000-07:002002-05-27T12:24:09.000-07:00�لو ماركت <br />دراكثرشهرهاى آلمان روزهاى يكشنبه معمولا بازارهايى هست بنام Flohmarkt كه معنى تحت الل�ظيش مىشه بازار شپشى! در واقع همون بازار سيد اسمال خودمون.آخره�ته ،بعد از ظهرهاى يكشنبه كه معمولا دلگيرند، مردم طبقات متوسط به پايين و خارجىها ت�ريحشون پرسه زدن دراين بازارهاست كه هم بهانه اى براى بيرون آمدن از خونه هاشونه و هم خريد خرد وريزهايى كه بعدا مىشه اونها رو با ا�تخاربه اينكه كلى زدم تو سر مال به دوستان و آشنايان عرضه كرد.همين مسيله چانه زدن خودش كلى لذت داره چون در �روشگاههاى اينجا همه از اين نعمت شيرين محرومند.منم اين يكشنبه از �لوماركت لوازمى به ارزش بيش از 50 يورو را با پرداخت حدود �قط 5 يورو گير آوردم تازه كلى هم با �روشنده كه پسرى جوون ، خوش تيپ و خوش اخلاق بود خوش و بش كردم و حسابى چسبيد! <br />بنا بر اين پيشنهاد مىكنم توريستهاى ايرانى و مادر و پدرهايى كه براى ديدار �رزندانشون ميان سعى كنند حتما يه سرى به اين بازارهاى مكاره در آلمان بزنند چون گاهى مىشه اونجا چيزهاى بدردبخورى حتى براى سوغاتى پيدا كرد.خلاصه �لوماركت، ر�تنش هم �اله هم تماشا!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-77017222?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-769743692002-05-25T18:22:00.000-07:002002-05-25T18:32:56.000-07:00 <br /> براى آذر <br /> <br /> اصرار عجيبى داشت كه اسمش را مثلا كيانه بگذاريم .حتما مىبايستى نام پسر از جان عزيزترش هر طورى بود به شكلى دراسم دختر ما بكار مىر�ت. آخرش هم همين شد.ضمير ناخودآگاهمان گويا با گذاشتن نام نيكا روى دخترمان حداقل همه حرو� گنجيده در اسم كيان را به آذر تقديم كرد. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-76974369?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-769421522002-05-24T16:43:00.000-07:002002-06-02T15:21:53.000-07:00 <br /> زيباترين روز تابستانى زندگىام <br /> <br />شب كه ر�تند خوابم نمىبرد.تمام شب را بيدار بودم . ستاره هاى آن شب گرم ماه آگوست را تا توانستم از پنجره اتاق بيمارستان ديد زدم و شمردم. با هر شمارش �كر و خيال جديدى ذهنم را پر مىكرد اما از خواب خبرى نبود. اصلآ ديگر نمىتوانستم غلت بزنم .چندماهى مىشد كه حسرت يك خواب عميق وشيرين به دلم مانده بود.امشب آخرين شبى بود كه با او سر ميكردم. از جدايى كمى هراس داشتم. <br />در هم غرق شده بوديم حس غريب و قشنگى بود نمىتوان براحتى شرحش داد! ولى ديگر خسته بودم و تنم انگار قادر به حمل اين باردوست داشتنى نبود. <br />بلاخره ساعت ه�ت صبح صدايم كردند وآماده ديداراو، اگرسا لم بود كه گ�ته بودند هست ديگر غمى نداشتم جز اينكه اولينى نبودم كه او را مىديد و به اولينها حسوديم مىشد، مادر و همسرم پشت در بسته انتظارش را مىكشيدند.اولين ديداركوتاه در حالت خواب وبيدارى ساعت 9 و15 دقيقه صبح 15 آگوست 2001 مهيا شد.گويا به او گ�ته بودم واقعا خودشه گ�ته بود آره دخترمان!ومادرم از شادى چشمهايش برق ميزد. <br />با صدايش طر�هاى ظهر بيدار شدم آ�تاب گرم تن خسته ام را حال مىآورد نيكا در آغوشم بود و من دل سير نگاهش مىكردم از ان ترس بعد از جدايى خبرى نبود احساس مىكردم اسيرش شده بودم چه اسارت زيبايى! مادر شده بودم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-76942152?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-766299572002-05-16T12:26:00.000-07:002002-05-17T08:35:52.000-07:00آنروز صبح اصلا حال بلند شدن نداشتم، انگار تنم كرخت بود ، بى حس بود، يه چيزى تو هوا كم بود نه ، هوا نبود كه كم بود آخر بهار بود.انگار يه صدا تو اركستر شروع روز كم بود، صدايى قطعا نه چندان نزديك، دلم شورا�تاد ، يه لحظه شك كردم، مبادا.... امروز هم ميبايستى سر پا باشم اما يه صدا كم بود...سر ظهر با زنگ تل�ن به خودم امدم ، گوشى را كه بهم داد خودش بود، پيام آور مرگ صدا ! تن بى حسم تبدار شد گر گر�تم چشمان ترم مات و مبهوت ماند براى يك لحظه قلبم ايستاد قلبش ايستاده بود. <br />...و اين سم�ونى جديد بدون حضورآن تپش سه سالى مىشود كه هنوز مىنوازد و خلا صدا با سكوتش همچنان لحظات مكث سم�ونى را پر مىكند وما آهنگ زندگى را همواره با ريتم دىگرى مينوازيم. <br />در سوگ پدرم 19 اوريل 99 <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-76629957?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3517852.post-766299102002-05-16T12:25:00.000-07:002002-05-17T00:23:30.000-07:00سلام به همه وبلاگ نويسها و وبلاگ خوانها <br />منهم به شما پيوستم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3517852-76629910?l=taranehj.blogspot.com' alt='' /></div>taranehhttp://www.blogger.com/profile/06823370869171100173noreply@blogger.com